23-7-2026 - NOORDHORN - Al zo’n tien jaar zijn vrijwilligers van de werkgroep Noordhorn Vroeger in de weer met het herstel van de oude grafmonumenten op de begraafplaats aan de Noorderweg. Wat begon met een herstelplan voor sterk vervallen ijzeren hekken en onleesbare grafstenen, is uitgegroeid tot een terugkerende bezigheid die inmiddels net zo goed om de mensen draait als om de stenen zelf. ‘De begraafplaats is het stenen archief van je dorp,’ zegt coördinator Jur Bekooy. ‘Als je erover loopt en wat meer van de verhalen weet, wordt de geschiedenis levend.’

Zo’n tien jaar geleden stonden de graven er treurig bij, vertelt Bekooy: verroeste hekken, kapotte stenen, onleesbare letters. Het zwaarste, specialistische herstelwerk werd destijds samen met Landschapsbeheer Groningen aangepakt. Sindsdien pakt de werkgroep, die valt onder Dorpsbelangen Noordhorn, het lichtere maar tijdrovende onderhoud zelf op: hekken ontroesten en zwart schilderen, grafstenen voorzichtig schoonmaken en letters en symboliek opnieuw zwart maken. Op het oudste, negentiende-eeuwse deel van de begraafplaats staan naar schatting zo’n 150 grafmonumenten, waarvan een deel dat herstel nog altijd goed kan gebruiken. Wat Bekooy vooral raakt, zijn de verhalen die tijdens het werk naar boven komen. ‘Je loopt door het dorp en ziet namen. Die kom je op de begraafplaats weer tegen, en andersom,’ vertelt hij. ‘Zo kwamen we bijvoorbeeld Martha Melissen tegen, de vroegere postkantoorhoudster van rond de oorlog.’ Ook de textielfabriek die begin vorige eeuw in het dorp werd opgericht, komt zo terug in namen op de stenen.

Elke vier weken werkt de groep een zaterdagochtend aan de monumenten, waarbij iedereen zijn eigen specialisme heeft gevonden. ‘De één vindt het leuk om te ontroesten, de ander schildert liever, en er zijn mensen die het geweldig vinden om teksten weer zwart te maken,’ zegt Bekooy. Onmisbaar is inmiddels het koffiemomentje halverwege de ochtend, compleet met zelfgebakken koekjes. ‘Dat is bijna symbolisch voor wat we doen,’ aldus Bekooy. ‘Mensen die elkaar normaal niet snel tegenkomen, raken daar met elkaar in gesprek. Het is net zo goed een verbindende activiteit als een instandhoudende.’ Klaar is het werk nooit helemaal, erkent Bekooy. ‘Maar dat hoort erbij. Zodra je klaar bent, kun je eigenlijk weer vooraan beginnen.’

(bron: de Krant)