Grafmonument

Bernard Dahlhaus en Johanna Overgoor.
Bernard Dahlhaus geboren op 25-09-1839 te Gendringen.
Overleden op 14-07-1904 in Gendringen.
Johanna Overgoor geboren op 04-10-1847 te Gendringen
Overleden op 05-10-1903 te Megchelen.

Bron:Maarten Koudijs
Foto:Maarten Koudijs

Grafmonument

Het grafmonument van Wessel Harterink.
Geboren : 08-09-1852
Overleden 04-06-1909

Op 12 november 1880 in het huwelijk getreden met Berendina van Rooden te Gendringen. Berendina van Rooden is overleden op 14 juli 1940. Zij ligt begraven op de Hervormde begraafplaats in Wieken.

Bron: Maarten Koudijs
Foto: Maarten Koudijs

Engelbert Michaël Engelberts

Schilder, tekenaar, pentekenaar, kunsthandelaar
Geboren Hoorn (Noord-Holland) 1773-12-17
Overleden Gendringen 1843-12-07
Zijn graf is hier te vinden op het Gedenk- en wandelpark 't Olde Kerkhof Wieken.

Bron:Maarten Koudijs
Foto:Maarten Koudijs

Portret van Engelbert Michael Engelberts getekend door
Willem Jodocus Mattheus Engelberts, 1819-1887

Johannes Theodorus van Spengler

Jonkheer Johannes Theodorus van Spengler (Zutphen, 4 december 1790 - Gendringen, 16 november 1856) was een Nederlands luitenant-generaal en minister van Oorlog en Marine. Hij was de zoon van Johannes Gerardus van Spengler (1748-1829) die bij Koninklijk Besluit op 20 februari 1816 in de adelstand werd verheven. Gehuwd met Maria Henriette Westenberg.

Bron: Maarten Koudijs

Maria Henriette Westenberg

Geboren te Kampen op 24-12-1795
Gehuwd met Johannes Theodorus van Sprengler.
Overleden op kasteel de Wildt op 15-01-1881 te Gendringen.

Bron: Maarten Koudijs

Familiegraf Spengler

Johannes Theodorus van Spengler (Zutphen, 4 december 1790 - Gendringen, 16 november 1856) was een Nederlands luitenant-generaal en minister van Oorlog en Marine. Van Spengler was ridder in de Militaire Willems-Orde, ridder en commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw, ridder der Orde van de Württembergse Kroon en ridder in de Orde van de Rode Adelaar tweede klasse. Daarnaast werd hem op 6 december 1841 het Onderscheidingsteken voor Langdurige Dienst als officier toegekend. Overleden te Huize De Wildt op 16 november 1856

Bron:Maarten Koudijs
Foto:Maarten Koudijs

Ida Reinilda Bernardina Kolfschoten.

Het grafmonument van Ida Reinilda Bernardina Kolfschoten.
Hermanus Gerardus Nicolaas van Romondt trouwde op 19 mei 1885 in Gendringen met Ida Reinilda Bernardina Kolfschoten, geboren in Wamel op 2 februari 1856 als dochter van zijn baas notaris George Joachim Kolfschoten en Theresia Bernardina Maria Reigers. Uit dit huwelijk kwam op 29 januari 1886 een levenloze zoon ter wereld, waarna zijn vrouw op 21 april 1887 overleed, 31 jaar oud.

Bron:Maarten Koudijs
Foto:Maarten Koudijs

Lubertus Hermanus Tenkink

Lubertus Hermanus Tenkink geboren op 24-05-1887
Overleden te Gendringen op 08-06-1918

Bertus kreeg verkering met Jans Keuper, een zuster van de grote boer Bart Keuper uit Megchelen en zou met haar gaan trouwen, om vervolgens de boerderij van oom en tante over te nemen. Maar van het toneel des levens heeft niemand een program. De pas 31-jarige Bertus werd opeens ernstig ziek. Dokter Van Hengel uit Gendringen stond voor een raadsel. Hij herkende de ziekte niet en kon geen diagnose stel- len, want Tenkink was op 8 juni (datum volgens de grafzerk) het eerste Gendringense slachtoffer van de Spaansegriep, maarwaar- schijnlijk ook de eerste in heel Nederland.

Foto: D.Voerman (Winterswijk)
Wortels in de Achterhoek.

Bron:Maarten Koudijs

Theodorus Wilhelmus Holtslag

Bidprentje van Den Weleerw. Heer Theodorus Wilhelmus Holtslag.
Geboren te Warnsveld,parochie Baak, den 8 september 1837.
Overleden op 6 november 1911 en werd op 13 November begraven op het R.K.Kerkhof te Gendringen.

Maarten Koudijs

Gedenk- en wandelpark 't Olde Kerkhof Wieken

Winter aanzicht

foto: Evie Koolenbrander

Johan Bernard Breukink kerkvoogd en Grondeigenaar

De torenspits van de Nederlands Hervormde kerk te Gendringen (Sint Maarten kerk) werd in 1879 geschonken door het echtpaar Johan Bernard Breukink en zijn vrouw Johanna Elisabeth Hesselink.

Foto:Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Bron: Maarten Koudijs
Foto: Maarten Koudijs

Grafmonument Johan Bernard Breukink kerkvoogd

Johan Bernard Breukink 04-07-1818 - 30-05-1890
Johanna Elisabeth Breukink Hesselink 16-11-1829 - 09-06-1896
Wessel Hesselink 14-01-1784 - 02-12-1864
Johanna Geertruid Klein Hesselink 1791 - 13-10-1872


Bron: Maarten Koudijs
Foto:Maarten Koudijs

Sophia Johanna Potgieter

Zwolle, 18 april 1818 – Gendringen, 5 augustus 1898

Volgens de historische registers van het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Geslacht- en Wapenkunde (KNGGW) had de familie nauwe banden met het historische landgoed Engbergen nabij Gendringen, de plek waar haar zus en zwager (de burgemeester) destijds resideerden.
Sophia Johanna schonk later een kostbare parure van goud en email, vervaardigd door Johannes Mattheus van Kempen III, aan het Koninklijk Oudheidkundig Genootschap (KOG).Deze bijzondere sieradenset, beter bekend als de Potgieterparure, is sinds 1970 als langdurige bruikleen te bewonderen in het Rijksmuseum Amsterdam.

Met dank aan het Literatuurmuseum.

Bron: Maarten Koudijs

Stichting Opdat Wij Niet Vergeten

Monument Gendringen – Wisch

De gemeente Oude IJsselstreek herdenkt in dit monument de militairen en burgers uit de vroegere gemeenten Gendringen en Wisch die in de Tweede Wereldoorlog hier of elders zijn omgekomen. Ook de geallieerde en Duitse soldaten die binnen deze gemeenten zijn gesneuveld, worden hier herdacht.

De gezichten achter de 676 namen:
Achter elke naam op ons monument schuilt een afgebroken levensverhaal. In de donkere jaren tussen 1940 en 1945 verloren ruim 676 inwoners en jonge Britse en Canadese bevrijders het leven in onze regio. Denk aan de geallieerde vliegers die ver van huis crashten in de Achterhoekse velden, vaders en zonen die bezweken onder het erbarmelijke regime in Kamp Rees, en complete gezinnen die thuis door het oorlogsgeweld werden uiteengerukt.

Hun herinnering mag nooit vervagen. Daarom brengt Stichting Opdat Wij Niet Vergeten al deze verschillende verhalen samen. Wij gedenken de soldaten die in mei 1940 hun leven gaven voor onze vrijheid, en de 46 burgers die in de vroege ochtend van 2 maart 1945 standrechtelijk werden gefusilleerd bij het Rademakersbroek.Ook herinneren wij de dwangarbeiders van de Organisatie Todt, onze weggevoerde Joodse medeburgers, en de burgers en militairen die overzee — zoals in het toenmalige Nederlands-Indië — hun plicht vervulden of door oorlogsgeweld omkwamen.

Samen vormen zij de prijs die is betaald voor de vrijheid waarin wij vandaag leven.Help mee de geschiedenis compleet te maken.De geschiedenis van Gendringen en Wisch is nog altijd in beweging. Heeft u een correctie, een historisch document, of wilt u het persoonlijke verhaal van een naaste met ons delen? Uw inbreng is onmisbaar om ons archief compleet te houden.

Laat uw reactie achter op ons online contactformulier of stuur een bericht naar Stichting Opdat Wij Niet Vergeten.

contact: https://ownv.webflow.io

Maarten Koudijs

Pastoor Henricus Joannes Harperink

Groenlo 1807/1808 – Gendringen 15 december 1881

In de 19e eeuw botsten pastoor Harperink en Dora Visser hard over het geloof. Dora geloofde in emotie, wonderen en visioenen. De nuchtere pastoor Harperink wilde juist rust, logica en gehoorzaamheid aan de kerk.Toen Harperink begon als pastoor in Gendringen, had Dora al jaren mysterieuze, bloedende wonden (stigmata). Harperink hield bewust afstand en wilde haar wonderen niet promoten. De katholieke kerk was in die tijd net bezig met een kwetsbare heropbouw.

Harperink was doodsbang dat protestanten of de media de spot zouden drijven met het geloof.De situatie liep volledig uit de hand toen kapelaan Kerkhof, de jonge assistent van de pastoor, wél in Dora ging geloven. Hij werd haar biechtvader en hield stiekem dagboeken over haar bij. Harperink verbood dit streng. Dit zorgde voor een bittere ruzie tussen de pastoor en de kapelaan onder één dak. Om een schandaal te voorkomen, greep de aartsbisschop in 1861 in. De kapelaan werd overgeplaatst en Dora verhuisde met hem mee. Harperink had zo de rust in zijn parochie hersteld.Pastoor Harperink zag Dora niet als heilige, maar als een gevaar voor de rust en de reputatie van de kerk. Door zijn strenge houding bleven de wonderen van Dora destijds geheim. Hierdoor ontstond er tijdens hun leven geen massale toestroom van gelovigen in Gendringen.

De Tijd: Godsdienstig-staatkundig dagblad 17-12-1881

Bron: Maarten Koudijs

Adolf Jacob Hendrik Willem baron van Heeckeren

Adolf Jacob Hendrik Willem baron van Heeckeren van Nettelhorst (1784–1857) was een Nederlandse bestuurder, edelman en jurist. Hij behoorde tot het oude, aanzienlijke Gelderse adellijke geslacht Van Heeckeren.Hij droeg de rechten en titels van de landgoederen Nettelhorst (nabij Laren) en Batinge.

De geschiedenis van Zwanenburg is onlosmakelijk verbonden met Adolf Jacob Hendrik Willem baron van Heeckeren van Nettelhorst. Kasteel Zwanenburg (of Swanenburg), gelegen in het dorpje Megchelen bij Gendringen. Dit was de plek waar hij een groot deel van zijn latere leven woonde en in 1857 overleed.

De familie Van Heeckeren had een heel oude band met deze plek. Al aan het begin van de 14e eeuw was een verre voorvader (Willem van Heeckeren) eigenaar van de Zwanenburg Eeuwen later keerde Adolf Jacob Hendrik Willem er dus als bewoner terug.

In de officiële bevolkingsregisters van de gemeente Gendringen uit die tijd werden bewoners van grote buitenplaatsen in die hoek (zoals Landfort en Zwanenburg) soms onder dezelfde buurtschappen of opeenvolgende bladzijden geregistreerd, omdat de landgoederen vlak bij elkaar liggen. Hij heeft in de regio dus voornamelijk de Zwanenburg als zijn thuisbasis gebruikt tot aan zijn dood.

Van het indrukwekkende kasteel waar hij stierf, is tegenwoordig helaas bijna niets meer over; rond 1900 werd het grotendeels gesloopt en rest er enkel nog een klein stukje van een oude muurtoren.

Foto : augustus 1901 : Voorgevel en toren - Gendringen - 20325113 - RCE.jpg

Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Bron: Maarten Koudijs

Johannes Philippus Meijer

Johannes Philippus Meijer 28 januari 1779 & 6 juli 1852 leefde en werkte aan het einde van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw. Hij was gehuwd met Dirkje Maria Bange.

In deze periode was hij als dichter actief binnen het Amsterdamse literaire genootschap Kunst door vriendschap Volmaakter. Zulke kringen speelden destijds een grote rol in het culturele leven; burgerlijke heren kwamen er samen om kunst, moraal en poëzie te bespreken.

Meijer was een gewaardeerd lid en zijn levensvisie uitte zich sterk in morele en filosofische thema's. Zijn gedichten stonden bekend om hun ernstige, deugdzame en vloeibare stijl, hoewel critici destijds opmerkten dat het zijn werk soms aan "gloed of leven" ontbrak. In zijn bekende gedicht De Rijkdom schreef hij bijvoorbeeld over hoe uiterlijke pracht de mens kan verblinden, en dat het menselijk hart uiteindelijk de ware bron is van geluk en leed.

Gedicht "De Rijkdom"


Rijkdom, gij, wiens groot vermogen,
Even als aan 's hemels trans,
't Zonnelicht, der menschen oogen!
Steeds verblindt door uwen glans!
Gij, die al het zoet des levens Doet genieten,
en die tevens Voor uw slaven kluisters smeedt!
Kluisters? neen! gij baart geen smarte;
Gij verwekt geen leed aan 't harte.
't Harte is zelf de bron van leed.

Meisjes doet gij schoon verwerven,
En red minnaars uit hun pijn,
Gij maakt wijs, die wijsheid derven,
En dat droeven vrolijk zijn,
Vorst en slaaf buigt voor u neder;
Gij verneert, verheft hen weder, Zijt het die de rampen weert;
Gij verkloekt de kloekste wijzen,.
Zotten doet ge als schrander prijzen,
De ondeugd wordt om u geëerd

–A.J. van der Aa–rechtenstatus Auteursrechtvrij

Bron: Maarten Koudijs

Constantinus Modestus van der Does

Constantinus Modestus van der Does werd geboren op 25 augustus 1798 in Sambeek. Toen hij nog een tiener was, begon er een grote oorlog in Europa. De Franse keizer Napoleon was de baas in veel landen. Constantinus wilde zijn vaderland helpen. In de jaren 1813 tot 1815 meldde hij zich aan als jonge vrijwilliger in het Nederlandse leger. Hij vocht mee in de beroemde veldslagen bij Quatre-Bras en Waterloo. De legers wonnen van Napoleon en de oorlog was voorbij.

Na de oorlog bleef Constantinus bij het leger werken. Hij deed zijn werk tientallen jaren lang heel erg goed. Stap voor stap kreeg hij een hogere functie. Op 19 februari 1852 kreeg hij zijn hoogste rang: hij werd majoor bij de Infanterie (het voetvolk van het leger).


De koning was erg trots op het werk van Constantinus. Daarom kreeg hij twee belangrijke medailles:

Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw: Dit is een van de hoogste en oudste lintjes van Nederland. Hij kreeg deze ridderslag als dank voor zijn vele jaren als trouwe officier.

Het Zilveren Kruis: In 1865 was de oorlog tegen Napoleon precies vijftig jaar geleden. De koning gaf toen een speciale zilveren herdenkingsmedaille aan de veteranen die nog leefden. Constantinus was een van de 5.000 oude soldaten die deze medaille kreeg.

Constantinus overleed op 7 oktober 1878 in Gendringen. Hij was toen 80 jaar oud. Hij liet een bijzonder verhaal achter als een dappere held van Waterloo en als een trouwe majoor van de koning.

Bron: Maarten Koudijs